Westfriese

Lourdes Vliegreis 2016

“Ook ik heb het als een hartverwarmend gevoel ervaren, het was voor mij een week met een gouden randje. En ik ben trots dat ik dit met mijn moeder mocht ervaren.” 

(Deelnemer WestfrieseLourdes Vliegreis2015).

Mensen gaan al eeuwenlang op bedevaart naar ‘heilige’ plaatsen, die om hun religieuze betekenis aantrekkingskracht uitoefenen. Bedevaarten zijn van alle tijden! Ook vandaag de dag hebben mensen behoefte aan bezinning en zoekt men naar diepere waarden in het leven. Wie op pad gaat en openstaat voor contacten, komt andere mensen tegen die ook de taal van ontmoeting spreken. Juist die ontmoetingen in combinatie met vakantie en geloof maken een reis naar Lourdes tot een bijzondere reis. Door die ervaring word je een ander mens. Misschien hoorde u er al enthousiast over vertellen?

Lees meer...

Mag ik mij even voorstellen: “Antonio”

“Gods wondere wegen”
Mijn naam is Antonio Tocco. Ik ben 51 jaar. Ik ben Italiaan en kom uit Montelepre (berg van de hazen). Montelepre is een stadje van 6000 inwoners, op het prachtige eiland Sicilië.
Na de middelbare school heb ik aan de kunstacademie in Palermo gestudeerd en later heb ik ook scholing in het horeca vak gehad. Ik heb lange tijd in hotels en restaurants als kok en ober gewerkt, o.a in Engeland.
Voordat ik priesterstudent werd, was ik ver weg van de kerk. Ik was niet kerkelijk opgevoed. Mijn familie was weliswaar katholiek, maar niet echt praktiserend. Ik leefde zoals de meeste jongeren, maar wel met grote vragen over de zingeving van het leven. Ik geloofde niet in de kerk en evenmin in God.

In deze concrete situatie is de Heer Jezus mij komen zoeken, door andere mensen en in het bijzonder door een meisje (daarna is zij mijn vriendin geworden), die mij naar de kerk brachten om tijdens de catechese over de liefde van God te luisteren. Die catechese was voor jongeren en volwassenen. In die tijd was ik 24 jaar. Daar heb ik een levende God ontmoet waar ik (eerder) niet in geloofde. Hij veranderde mijn leven totaal, ik heb een concreet antwoord gevonden op mijn levensvragen en in het bijzonder vond ik een God die Vader is en die mij lief had precies zoals ik was, met mijn zwakheiden en beperkingen en moeilijkheden.

Lees meer...

Wat wil je dat ik doe ....?

Zondag 25 oktober j.l. stond de viering in het teken van "vluchtelingen" Het thema: "Wat wil je dat ik doe ...? Een bijzondere viering waarbij ook onze burgemeester - de heer Posthumus - aanwezig was als gastspreker. 

Voor degenen die daar niet bij waren, onderstaand nogmaals de preek die daarop betrekking had en derhalve wellicht stof tot nadenken geeft.

 
“In dichte drommen keren zij terug…..!”  zo schrijft Jesaja…

en ze roepen: “Als God ons thuis brengt, dat zal een droom zijn….” … 

Maar vandaag de dag zien we wat anders….dicht drommen die hun land verlaten omdat een Tiran het leven er bitter maakt, men economisch van alles te kort komt, leven haast onmogelijk wordt gemaakt….of omdat je als Christen vermoord wordt…

Het zou toch prachtig zijn voor deze mensen wanneer zij weer naar huis kunnen keren, terug naar hun vaderland, moedergrond…veilig en in vrede… maar de realiteit is een andere….oorlog, armoe, vervolging, het drijft hele volken op de been, zet de wereld erom heen op z’n kop…  je hoeft het Journaal maar aan te zetten en de vluchtelingen stromen je kamer binnen….

Lees meer...

Van uw parochiecoördinator

Dit wordt de 85e column in 8,5 jaren.
Ik bedacht me dat tegen de tijd dat ik met pensioen ga, al deze columns een aardig beeld gaan geven van mijn werk hier in de parochie. Maar nu kijk ik een beetje ver vooruit!
Deze keer wil ik u iets laten lezen wat mij werd aangereikt door een van mijn zoons. Hij was er nogal van onder de indruk en samen met een aantal vrienden van hem hebben we er over gepraat. Onderstaande brief van wijlen Wubbo Ockels raakte hen. Toen ik hen vertelde dat Jezus destijds niet veel anders zei was de reactie van de jongelui: ‘Zodra we ‘kerk en Jezus’ horen haken we af. Er is teveel gebeurd in de kerken en namens het geloof waar we ons niet bij thuis voelen’.
Wanneer ik dan deze brief lees, die hen wél aansprak, dan ben ik blij en dankbaar dat we hierover met elkaar in gesprek konden gaan. Blij en dankbaar om te horen over hun idealen en hun geloof in een betere wereld.
Ongetwijfeld hebben een aantal van u deze brief al wel gelezen, hij werd o.a. gepubliceerd in het AD. Toch wil ik hem u niet onthouden, erger nog: ik hoop op reacties, misschien wel via de Zes-Een of onze website!

Vrede en alle goeds,
Tineke de Boer-Bleeker
parochiecoördinator

"Het is genoeg, we zijn te ver gegaan!!! De industriële revolutie heeft ons in een ongewenste situatie gebracht. We zijn door de natuur geraasd, we vernietigen onze levensbronnen. We moeten stoppen, we moeten veranderen, we moeten een ander pad kiezen, we moeten onze levens veranderen, en de manier waarop we zaken doen.

Lees meer...