Van pastoor Nico

Het is dinsdagochtend en dan ga ik naar het Liobaklooster in EgmondBinnen. Ik kom daar sinds 1998 wekelijks om samen met de zusters en broeders Eucharistie te vieren. Uit die wekelijkse vieringen zijn diverse andere contacten ontstaan en zijn ze me zo langzamerhand 'het buitenbroertje' gaan noemen. De gesprekken en contacten daar én het samen bidden/zingen van de getijden zijn als een soort van 'tank' moment. Ik kom daar een beetje op adem en op verhaal - hét verhaal - en ik weet me gesteund in m'n dagelijkse werkzaamheden door een biddende achterban. Heel veel mensen weten dat er in EgmondBinnen een Abdij is van Benedictijner monniken en ook daar heb ik zo m'n banden mee, maar bij de Benedictinessen en Benedictijnen van het Liobaklooster ben ik me meer thuis gaan voelen. 

Het is een klooster van vrouwen én mannen, iets wat de stichteres zr. Hildegard Michaelis ruim 85 jaar geleden al voor ogen stond. Toen lukte dat nog niet, later pas bij de zusterstichting in zuidoost Frankrijk lukte dat wel en nu is het ook Egmond een realiteit (alweer een aantal jaren). De spiritualiteit van Benedictus van Nurcia en de manier waarop deze spiritualiteit in dit klooster handen en voeten krijgt spreekt me erg aan...

Sporen hiervan vind ik terug in de manier waarop ik van 1988-1995 de priesteropleiding van ons bisdom heb meegemaakt. Onze rector des tijds was pastor Jan Hopman (uit Egmond aan den Hoef) en hij was zelf geïnspireerd door de Benedictijnse spiritualiteit. Hij nam dat mee in ons 'convict' (opleidingshuis voor priesters) in Amsterdam-Zuid.

Lees meer...

TUSSEN WIJDING EN ZILVER

Elke week op donderdag maak ik 1 pakje open van de 52 die me op 10 juni gegeven zijn vanwege m’n zilveren priesterjubileum. Allemaal presentjes die er een soort van jubeljaar van maken. Wat ik dan krijg ??? Ik noem er een paar….en al die dingen zijn voorzien van een korte tekst. ‘De eenzame rijder…’ : sokken met daarop een fietser. ‘Om genoeg energie…’ een setje batterijen… en zo zijn er nog veel meer, kom je op m’n werkkamer zie je de manden met cadeautjes staan. Ook hangen daar de kaarten, de vele kaarten en brieven – ik kan het nog steeds niet echt geloven wat er allemaal in geschreven staat… zo veel en zo lief !!!

Elke dag voel ik me dankbaar – en wil jullie dan ook van harte dank zeggen voor zoveel goeds, zoveel aandacht…. Ik hoop dat pastor Bert hetzelfde ten deel mag vallen wanneer hij op 31 Oktober de priesterwijding ontvangen in de grote Kapel van het bedevaart soort O.L.V. ter Nood in Heiloo. Op zondag 1 november zal hij z’n eerste Eucharistieviering voorgaan waarin wij als pastores van de regio zullen assisteren. Hoe bijzonder is het dat wij in onze regio wederom een eerste mis meemaken !!!!!

Wanneer de ontwikkelingen rondom covid19 het toelaten willen we in het late najaar of voorjaar nog iets organiseren rondom de wijding en het zilveren feest… u zult daarover later meer lezen.

met vriendelijke groeten het pastores team.